VIVARTO prezentuje
W LEPSZYM SWIECIE
Boli?
Nazwisko?
Devin Abdela.
Wszystko bedzie dobrze.
Do wesela sie zagoi.
Trzeba to stosowac przez cztery tygodnie.
Nawet jesli bóI ustanie. Cztery tygodnie.
Uwincie sie z tym w dziesiec minut. Dziekuje.
Nadzib... Przyjmijmy jeszcze po dwóch.
- Po dwóch? - Tak.
Dobrze. Niech bedzie czterech.
Trzeba jej cos dac na goraczke.
Trzy razy dziennie.
Wracaj do siebie.
Nadzib!
Dajcie nosze!
Przygotowac sie do operacji.
Zawiaz z tylu.
Pomóz mi.
Ona da rade.
Sprawdz jej puls.
Dajcie swiatlo.
Co jest ze swiatlem?
- Pacjentka zasnela? - Tak, doktorze.
Tampony.
Dlamra.
Co z pulsem?
Puls 78.
Stabilny.
Zacisnij. Dlamra.
Wyglada, ze wszystko w normie.
Nie myslalem, ze sie z tego wylize. Widzialem juz takie rany.
To robota tego drania Wielkoluda.
Slyszalem, ze zaklada sie jak wyglada seks od srodka.
I rozcina dziewczyny, zeby to pokazac.
A smierc oddala skarby za piosenke.
Zaspiewal ja slowik.
O cichym cmentarzu, gdzie rosna biale róze.
Gdzie czarny bez slodko pachnie, a trawa jest zawsze zielona,
zroszona ludzkimi lzami.
Smierc zatesknila za takim ogrodem.
Za oknem unosila sie sina, zimna mgla.
Jak smierc.
Dzieki, dzieki - zawolal cesarz.
Ptaszku niebianski, kiedys cie znalem.
Wypedzilem cie z mej ziemi,
a jednak odpedzasz zlo od mego wezglowia,
a smierc od mego serca.
Jak mam ci to wynagrodzic?
Juz to zrobiles - odrzekl slowik.
Wzruszylem cie do lez, kiedy zaspiewalem ci pierwszy raz.
Dla spiewaka to byla najcenniejsza nagroda.
A teraz spij i nabieraj sil.
I spiewal az cesarz zasnal.
Zapadl w ozywczy, kojacy sen.
Zawsze czytala mi to przed snem.
- Uwazam, ze dobrze to wymyslil. - Tez tak mysle.
Hanno, to moja matka. To jest Hanna.
- Witam. Tylko pani im zostala? - Tak.
Christian chce wracac do domu.
Trudno mu pogodzic sie z tym, ze juz jej nie ma.
Christian.
Chcialem ci tylko powiedziec, ze dales sobie rade.
Jestem z ciebie dumny i wiem, ze mama tez by byla.
Nie musisz nic mówic, tato.
Mozemy o tym pogadac.
Nie musisz tego robic dla mnie.
- Jest pan gotowy? - Juz ide.
- Dzien dobry, Mohammed. - Dzien dobry, panu.
Jedzmy.
- Dzien dobry, kochanie. - Dzien dobry, babciu.
- Witaj. - Czesc, mamo.
Jest tu wiecej miejsca i tylko my sami. Cisza i spokój.
Nie bede ci przeszkadzac. Masz podlaczony internet.
I mozesz wybrac wlasny pokój.
- To najmniejszy pokój. - Jest w porzadku.
- Nie musisz od razu decydowac. - To moge wybrac czy nie?
Jasne. Myslalem tylko, ze biurko i lózko z trudem tu sie zmieszcza.
Ale ty decydujesz.
To twoja sprawa.
- W kazdym razie masz ladny widok. - Tak.
No, to zbieraj sie.
Czesc, Szczurku.
- Znów napompowales kola? - Wyprostowales zeby?
- Denerwujesz sie? - Tak.
- Mam pójsc z toba? - Oczywiscie, ze nie.
- No to trzymaj sie. - Jasne.
Do zobaczenia.
- Zasuwaj miedzy naszymi nogami. - Wygladasz jak szczur.
- Przeciez jestes szczurem, co? - Zostawcie mnie. Dajcie mi przejsc.
- Szwedzio! - Pieprzony mutant!
Pieprzony szczur.
Siadajcie i prosze o spokój.
Usiadzcie.
Czyje to jest?
To jest Christian. Cisza.
Christian mieszkal w wielu krajach,
a teraz przeprowadzil sie tu z Londynu.
- Czy on mówi po dunsku? - Oczywiscie, ze tak.
Musimy zaznaczyc twoje urodziny w kalendarzu.
- Diedy masz urodziny? - Siódmego lipca.
Siódmego lipca, tak jak Elias. Czy to nie zabawne?
Chyba tak. Prosze o spokój.
Christian, moze usiadlbys z Eliasem?
Przestancie.
Biedaku!
O Londynie pomówimy pózniej. To moze byc ciekawe.
Wyjmijcie podreczniki.
Tylko tyle.
Jestem wykonczony szarpaniem sie z wami.
No, nie...
- Pozyczyc ci pompke? - Nie, zabrali tez wentyle.
Zawsze tak robia. Pójde pieszo. Nie ma sprawy.
Wez sobie wentyle z innego roweru.
To wtedy ktos inny bedzie szedl piechota.
Wiec dzisiaj ma pecha.
- Prosze. - Dzieki.
Co ty robisz? Spuszczasz komus powietrze?
- Dim ty, kurwa, jestes? - Mam na imie Christian.
Christian?
- A co robisz ze Szczurkiem? - Szczurkiem?
Rzniesz glupa? Spójrz na jego zeby. Nie wygladaja jak u szczura?
Nie, poza tym nie zagladam nikomu w gebe.
Trzeba ja bylo zlapac, Christian.
Odprowadz rower do domu, Szczurku.
Nic ci nie jest? Tak mi przykro.
- Chcesz sie ogarnac? - Nie, nie trzeba.
- Jestes pewien? - Tak.
Przykro mi.
Nie ujdzie ci to na sucho. Duzo tego zjadles?
Czesc, skarbie.
- Jak bylo w szkole? - Dobrze.
- Spójrz na mnie. Jestes pewien? - Tak.
Jestes pewien?
Jesli mnie oklamujesz, zle sie to dla ciebie skonczy!
Ja tez chce sie bawic!
Zostaw mnie!
Elias...
Nienawidze cie.
Nie spisz?
Chce skonczyc gre.
- Czy to krew? - Gralismy tylko w pilke.
- Dtos cie uderzyl w nos? - Nie.
Gralismy w pilke. To byl wypadek.
Nie chcesz zjesc ze mna kolacji?
- Byloby milo. - Za chwile.
- Czesc, tato! - Czesc, maly.
- Fajnie znów cie widziec. - I ciebie tez. Tesknilem za toba.
- Miales dobra podróz? - Tak.
Troche dluga. Ale w porzadku.
Czesc.
Prezent od Mortena, na wypadek gdybys zglodnial.
- Obcielas wlosy? - Nie.
Dobrze, ze nam o tym opowiedziales, Elias.
Ale teraz chcielibysmy pomówic z twoimi rodzicami, dobrze?
A wiec o co chodzi?
Elias trzyma sie na uboczu i to jest fakt.
Spuszczaja mu codziennie powietrze. Przezywaja go Szczurek.
Wedlug nas, to nie tylko sprawka Sofusa.
Moze nie robi tego sam. Ma od tego swoja bande.
Dto inny to robi, on tylko za tym stoi.
Nie przypisujmy mu zbyt wiele.
Innych uczniów tez to spotyka.
Oczywiscie obserwujemy sytuacje.
Ale prawde mówiac, to Elias nie jest w luksusowym polozeniu.
Pan czesto jest w podrózy.
Musi byc mu ciezko samemu, kiedy nie ma przy nim ojca.
Do tego te problemy miedzy wami...
Jakie problemy?
Wasza separacja, Marianne.
Cos wam powiem.
Odwalcie sie od naszego prywatnego zycia!
To nie ma nic do rzeczy.
Jestem zszokowana tym, co mówicie o naszym zyciu.
Jesli tak bedzie nadal, przeniesiemy go do innej szkoly.
I to przez Sofusa, tego malego psychola sadyste!
Moze powinnismy byc bardziej konstruktywni.
Co sugerujecie?
Moze powinienes kupic mamie kwiaty.
Albo czekoladki.
- Z bliska jestes jeszcze brzydszy. - Odpieprz sie.
Musisz wylizac mi buty, jesli chcesz przejsc.
Pieprzona oferma.
Dupek!
No, co Elias.
- Jesli ktos zapyta o wczoraj... - Nic nie powiem.
Nic mu sie nie stalo.
Jesli pisniesz slówko, juz po tobie!
Nie waz sie mnie wiecej tknac.
- Juz nie bede. - Ani mnie ani nikogo innego.
- Mam to w dupie czy zdechniesz. - Juz nie bede.
Schowaj nóz. Wywala cie.
Zwiekszenie dawki lekarstwa moze wywolac lekkie mdlosci.
Jadl pan cos wczoraj?
Pieczen wieprzowa. Wylizalem nawet talerz.
- Prawdziwe pysznosci. - Widze, ze juz czuje sie pan winny.
Dzwonili ze szkoly Eliasa. Powinnas oddzwonic.
- Mówili o co chodzi? - Masz wylaczona komórke.
Nie mam jej przy sobie. Zaraz wracam.
- Dlaczego klamiesz, Elias? - Nie klamie.
Christian przyznal sie, ze mial nóz i bil go po glowie pompka.
- Dlaczego nie chcesz tego przyznac? - Bo nie widzialem noza, tylko walke.
- Elias powiedzial, ze miales nóz. - Nie mialem noza.
Dobrze. Jesli ktos tu klamie, to ty powiedz mi prawde.
To on mnie uderzyl. Wiec mu oddalem.
Walnales go pompka od roweru?
Musialem. On jest wiekszy ode mnie.
Nie mialem wyjscia. On mnie zaatakowal.
Elias...
To powazna sprawa. Byc moze straci oko.
To bedzie mial nauczke, zeby nie zaczepiac ludzi.
Witaj.
Czesc, Marianne.
- Gdzie jest Elias? - Policja go przesluchuje.
- Policja? Co sie stalo? - Powazne zarzuty.
- Napasc z uzyciem noza. - To niemozliwe.
To niepodobne do Christiana. I nie znaleziono noza.
- Czy to Elias uderzyl Sofusa? - Tego jeszcze nie wiemy.
Policja ich przesluchuje i ustali jak bylo.
Czy to prawda, ze Sofus bedzie slepy? Policja tak uwaza.
Nie.
Bedzie mial bóle glowy, moze blizne i to wszystko.
Ale moglo byc gorzej.
Dlaczego nie mówiles, ze cie pobil?
Moglismy pomówic z nim i jego rodzicami.
- Mnóstwo osób to widzialo. - To nie jest odpowiedz.
Gdybym mu nie oddal,
wszyscy mogliby pomyslec, ze mozna mi dolozyc.
Powiedz tylko czy mial nóz. Nikomu o tym nie powiem.
Nie mial noza. I przestan mnie wypytywac.
Jesli ty go uderzysz, on uderzy ciebie. Potem ty mu oddasz i tak bez konca.
Nie rozumiesz tego? Tak zaczynaja sie wojny.
Ale nie wtedy gdy uderzysz mocno za pierwszym razem.
Gówno o tym wiesz, tato. Tak jest w kazdej szkole.
Teraz nikt nie odwazy sie sie mnie tknac.
Nie bede wiecej pytal cie o nóz.
Ale chce, zebys wiedzial, ze mozesz mi powiedziec wszystko.
Rozumiesz?
Tak...
Czesc, to ja.
Czesc.
- Nie spisz? - Nie.
A co robisz?
Jestem w klubie z bracmi Laudrup.
Czego chcesz?
Tylko porozmawiac.
Nudze sie bez ciebie.
- Rozmawiales z Eliasem? - Oczywiscie.
Tesknie za toba.
Daj spokój.
Mówilem juz, ze mi przykro.
Wyznaje to z glebi serca.
Bylam z nas dumna.
Naprawde dumna.
Z tego, ze bylismy inni od tych, którym zostaje tylko rozwód.
Bylam dumna z tego, ze laczyla nas milosc.
Nadal tak jest.
Ale, Anton...
Popelnilem glupi blad.
Próbowalem ci wytlumaczyc jak musialem sie pogubic,
zeby zrobic te wszystkie glupstwa. Próbowalem...
Ona tak zaprzatala twoja uwage, kiedy byles w domu...
To ciagle boli.
Tyle nas laczylo...
Ale kiedy tu byles, istnialo tylko klamstwo.
To bylo udawanie.
Kocham cie.
Chcialabym ci wybaczyc, ale nie moge.
Tak to wyglada.
- Dobranoc. - Zaczekaj. Nie rozlaczaj sie.
Uwazam sprawe za zamknieta.
Wszyscy popelniliscie blad.
Jestescie tak samo winni.
Przynajmniej dotarlo do was, ze z bijatyki nie wynika nic dobrego.
Ma pani racje.
Moglo skonczyc sie gorzej.
Tak wiec, Elias i Sofus, podajcie sobie rece.
- Przepraszam, Elias. - Przepraszam.
A teraz Christian i Sofus.
Przepraszam.
I od poniedzialku bedziecie przyjaciólmi.
A jak wasze zadania na weekend?
- Cala szkola o tym szumi. - Co ty bedziesz robil, Sofus?
Jestem w grupie zbrojnej. Robimy muszkiety.
Oczywiscie. A ty Elias?
Razem z Christianem budujemy wieze.
Chetnie ja zobacze.
Chcesz sie ze mna przejsc?
Nie.
Chodz, Elias.
Tutaj jest.
Chcesz go?
Dzieki.
Super.
Christian?
Wyjezdzam. Spróbuje zlapac lot o czwartej.
Zadzwonie.
- Mozesz zostac na obiad. - Dziekuje, ale musze isc do domu.
- To moze w weekend. - Jedz juz, tato.
- To do zobaczenia. Trzymaj sie, Elias. - Pan tez.
- Dokad leci? - Do Londynu.
Gdzie jest twoja mama?
Nie zyje.
Moi rodzice rozwodza sie.
- Na co umarla? - Na raka.
Wszyscy mysleli, ze z tego wyjdzie, ale nie...
Zostala spalona w krematorium.
To takie okropne.
Normalnie ciala gnija i przenikaja do wód gruntowych.
Ja chce byc skremowany po smierci. A ty?
Moze. Nie zastanawialem sie nad tym.
- Dokad wlasciwie idziemy? - Na góre.
- A czy tak mozna? - Jasne.
Chodz.
Niezly widok.
Tak.
Zawsze tu przychodzilem, w czasie wakacji.
- Gdzie jest twój dom? - Mój dom?
Chyba gdzies tam.
Cholernie dluga droga w dól.
Prosze.
Bylismy na szczycie silosu w dokach. To byla strasznie dluga droga w dól.
Nie mozesz tam wchodzic.
Christian wchodzi tam co dzien.
- Widac stamtad nasz dom. - Wiem. Ale nie chodz tam.
To nie zarty. To niebezpieczne. Obiecaj, ze wiecej tam nie wejdziesz.
Nie tak. Musisz mi to wyraznie obiecac. Gdzie jest pompka?
- Obiecaj. - Tak.
- Co obiecujesz? - Ze wiecej tam nie wejde.
To pompujemy.
- Polózcie tutaj. - Mozemy dostac lody?
- Jasne. Tylko ostroznie. - Chce sie pohustac.
Wielkie dzieki.
Fajne byly te kajaki.
Nie! Przestan!
Hej, co robicie...
Morten, przestan!
O co sie bijecie?
- Zabral mi hustawke. - Dlaczego?
- I uderzyl mnie. - Dlaczego go uderzyles?
- Nie uderzylem go. - Dlaczego bijecie sie...
Co tu sie dzieje?
- On zaczepial mnie na hustawce. - Odpychales go? Nie rób tak.
Po prostu, pobili sie o hustawke.
Nie dotykaj wiecej mojego syna. Jasne? Rozumiesz to?
Nie dotknalem go.
Spadaj! Zjezdzaj stad!
Co jest z toba? Masz jakis problem? Spójrz na mnie!
Nie mozna zabrac cie na plac zabaw, zebys nie narobil balaganu.
- Przepraszam, tato. - Nie zrobiles nic zlego.
Bardzo cie boli? Nie musisz isc do lekarza?
Nie.
- Naprawde mi przykro. - Nie wezwiemy policji?
Christian ma racje. Zadzwon na policje.
- Nie trzeba. - On pana uderzyl.
Jedzmy do domu. Lody mozecie zjesc w aucie.
I nie mówmy juz o tym.
- Christian, nie powinnismy tu wchodzic. - Dlaczego?
- Czego tutaj szukasz? - Chce tu tylko byc.
Musze isc do domu.
- Tam jest. - Dto?
Ten buc, który uderzyl twego ojca.
Idziemy.
Zapisz.
Idzie tu. Znajdziemy adres w Internecie.
- Hej! Co tutaj robicie? - Biegiem, kurwa!
Spadamy!
- Czesc, tato. - Czesc.
Chodz tu na moment.
- Wszystko w porzadku? - Jasne.
- Co znowu kombinujecie? - Chcialem ci tylko to dac.
Co?
Wiem gdzie pracuje ten facet, który cie uderzyl.
- Skad wiesz? - Po prostu wiem. Tam pracuje.
Tak, ale jak na to wpadles?
Widzielismy go z Christianem, a to mial na aucie.
Wchodziliscie znowu na silos?
Nie, tylko Christian wchodzi tam co dzien.
- Ale ty nie wchodziles? - Nie.
- Jestes pewien? - Tak.
Nie zamierzasz nic z tym zrobic?
- A niby co mam zrobic? - Móglbys mu oddac.
- Naprawde tak myslisz? - Tak.
Boisz sie?
Nie o to chodzi. Przeciez wiesz.
Nie mozna tak po prostu bic ludzi. To nic nie daje.
Jak wygladalby ten swiat?
On jest dupkiem, a gdybym go uderzyl, bylbym taki sam.
A jakby mnie zamkneli, ty nie mialbys ojca.
W ten sposób on by wygral.
Lepiej, zeby mama nie myslala, ze z ciebie taki mieczak.
Obiecalem, ze bede w domu o dziewiatej. Musze isc.
Dto jest cykorem?
Ty.
- Czesc. - Pozdrów ode mnie mame.
Halo!
- Witam. - Czesc.
- Szukam Larsa. - Slucham?
- Czy Lars tu pracuje? - Lars?
Lars, jakis Szwed do ciebie.
Czesc.
Poznajesz mnie?
Mam na imie Anton. Spotkalismy sie na placu zabaw.
Spoliczkowales mnie. Pamietasz?
Tak, pamietam.
- Czego chcesz? - Chce wiedziec dlaczego to zrobiles.
- Nie lubie jak ktos dotyka mojego syna. - Ja ich tylko rozdzielalem.
W porzadku.
Chce tylko, zebys trzymal sie z daleka ode mnie i mego syna.
W ten sposób nikomu nic sie nie stanie. Jasne?
Chce wiedziec dlaczego to zrobiles, Lars?
A ja chce, zebys sie zamknal. Wracaj do Szwecji.
Tu nikt nie rozumie o co ci chodzi. Jasne?
Uderzyles mnie, bo jestes do tego zdolny.
Wlasnie.
Daj juz z tym spokój, Lars.
Mam cie znowu walnac?
Jestes dupkiem, któremu wydaje sie, ze ma wladze nad ludzmi.
- Ale tak nie jest. - Przestan, Lars.
- W porzadku, chlopcy. - Czego ty chcesz?
Pokazac tym dzieciom, ze sie ciebie nie boje.
- I ze nie mozesz mnie skrzywdzic. - A wiec nie boisz sie mnie?
I nie moge cie skrzywdzic? To akurat moge.
Lepiej, zebys poszedl do domu. Ty i twoje dzieci.
Te dzieci przestraszyly sie, kiedy mnie uderzyles.
Byly tak wsciekle, ze dowiedzialy sie gdzie pracujesz. I oto jestesmy.
To cholernie sprytne, ze wyniuchales gdzie pracuje.
Dobra robota.
A ty jestes dupkiem, którego nie stac nawet
na "przepraszam". I chcesz mnie tylko bic.
- Czego ty chcesz? - Idziemy do domu.
- Chcesz jeszcze? - Tato.
Zjezdzaj do Szwecji, pedale.
Wszystko w porzadku. Nie bójcie sie.
- Idziemy. Dzieki za goscine. - Prosze bardzo. Czesc.
To nie boli.
Nie przejmujcie sie tym.
Tylko na tyle go stac. Przegral. Dompletny dupek.
- Rozumiesz? - Co mam rozumiec?
To idiota, niewarty naszej uwagi.
Dompletny kretyn.
Nie sadze, zeby on czul sie przegrany.
- Ale tak jest. - Nie wydaje mi sie.
- Chodzmy. - Co za palant!
- Jasne. Wchodz do auta. - Wielki dupek.
- Wielki pieprzony dupek. - Wystarczy juz.
- Wielki pieprzony dupek. - Powiedzialem, ze wystarczy!
Niech Morten spróbuje.
Zaczekaj. Teraz ty.
Swietnie!
Nie, musisz zrobic to równoczesnie.
Wlasnie tak.
- Goraczka spadla? - Tak.
To swietnie.
Tu jest.
Chodzi w kólko i straszy ludzi. I nikt nic z tym nie zrobi.
Poszukam jakiejs kratki.
Chodz tu.
Skarby mojego dziadka.
Nie powinno sie tego tutaj trzymac.
Mozna wysadzic w powietrze caly dom.
To tylko fajerwerki.
Nafaszerowane prochem. Jest tego pare kilo.
- Wystarczy, zeby zrobic bombe. - Naprawde?
Jasne. Pokaze ci w necie.
On znowu uderzyl twego ojca.
Moze twój ojciec nie bal sie, ale on go znowu uderzyl.
Jesli zemscimy sie, moze to go czegos nauczy.
Czy wybuch bedzie glosny?
- A jak ktos uslyszy? - Nikogo tu nie ma.
Trzymaj.
Chcesz zapalic?
Bedziemy musieli szybko spadac.
- Ty to zrób. - A ty nie chcesz?
Pamietaj, natychmiast uciekaj.